Branislav Nušić

37195_branislav_nusic

Branislav Nušić, srpski književnik (Beograd, 20. 10. 1864 – Beograd, 19. 1. 1938). Studije prava završio je na Velikoj školi u Beogradu (1887). Učestvovao je u Srpsko-bugarskom ratu. Zbog satirične pesme protiv obrenovićevskog režima (Dva raba, 1887) bio je osuđen na dve godine zatvora. Nakon pomilovanja, službovao je u konzulatima Kraljevine Srbije; od 1900. bio je upravnik pozorišta u Beogradu, Novom Sadu, Skoplju i Sarajevu. Sarađivao je u periodici (u Politici je imao podlistak pod pseudonimom Ben Akiba). Nastavljajući se na tradiciju Jovana Sterije Popovića, pisao je satirične komedije (Narodni poslanik, 1883; Sumnjivo lice, 1888; Protekcija, 1889), u kojima je prikazao srpsko građansko društvo na prelazu iz 19. u 20. vek. Scenskog uspeha imale su i istorijsko-romantično obeležene drame (Knez Ivo od Semberije, 1900; Hadži Loja, 1908). Antiratna raspoloženja izrazio je u zbirci Pripovetke jednog kaplara (1886), drami Velika nedelja (1920) i memoarskoj knjizi Devetsto petnaesta (1921). Objavio je humoristički roman Opštinsko dete (1902), roman za decu Hajduci (1934) te humorističku Autobiografiju (1924). Potkraj života vratio se komediji (Gospođa ministarka, 1929; Ožalošćena porodica, 1934; Pokojnik, 1937; Vlast, nedovršena); spontanim šalama i duhovitim dijalozima te satiričnim portretisanjem karaktera, oštrom kritikom društvenih deformacija i veštim građenjem zapleta stekao je široku i trajnu popularnost u pozorišnoj publici.

 

 

ŠTAMPANA IZDANJA – SRBIJA

ŠTAMPANA IZDANJA – SVET